Paweł Wiszomirski
dokument • reportaż • wideo narracyjne
koncepcja, zdjęcia, montaż, postprodukcja
W filmach dokumentalnych najważniejsze jest dla mnie spotkanie z bohaterem i uważność na rzeczywistość.
Interesują mnie historie zakorzenione w konkretnym doświadczeniu — społecznym, kulturowym, osobistym — opowiadane poprzez obserwację, rozmowę i narracyjny montaż. Łączę dokumentalne podejście z wrażliwością wyniesioną z antropologii oraz doświadczeniem pracy z obrazem i strukturą opowieści.
Byłem operatorem do filmów zagranicznych stacji telewizyjnych. Mam na swoim koncie zdjęcie do dokumentu o Swiatłanaie Cichanouskiej, białoruskiej opozjonistce, dla japońskiej NHK. Obecnie pracuję również nad zdjęciami i montażem o filmie dokumentalnym o sytuacji osób LGBT w Polsce.
Poniżej znajdują się wybrane, moje własne filmy / projekty dokumentalne.
O matce pieśń
(work in progres)
Obecnie pracuję nad dokumentem rodzinnym. W czasie pandemii koronawirusa dwóm osobom z mojego otoczenia umarły mamy, młodsze od mojej. To sprawiło, że spojrzałem na własną mamę inaczej — bardziej uważnie, dostrzegając jej wiek, prawie 80 lat.
Zacząłem się bać, że ona również może odejść, dlatego postanowiłem postawić przed nią kamerę i nagrać jej wspomnienia. Chcę zostawić ten film dla siebie, kiedy jej już nie będzie. Nie planowałem dokumentu, ale powstał film, w którym razem z nią, zamkniętą w domu, wyruszamy w mniejsze i większe podróże po Polsce. Film opowiada o trudnej relacji w swobodny i pełen humoru sposób.
Pamiętać przyszłość, 2024
Pamiętać przyszłość to film o osobach, które spotkały się, by pamiętać. Punktem wyjścia była dla nich historia kibucu, który działał na warszawskim Grochowie od 1919 do 1942 roku, a celem — podjęcie działania przypominającego tę wspólnotową, żydowską i rolniczą działalność.
Chciałem, żeby film opowiadał o kibucu nie poprzez przeszłość, ale poprzez to, jak jego historia może żyć we współczesności i wpływać na przyszłość. Osoby, które poznajemy w tym filmie, wzięły na siebie naprawdę trudne zadanie. W Polsce pamięta się zwykle dosyć jednostronnie, a im udało się uchwycić wieloznaczność tej historii.
KIBBUTZ | Cień szansy / ogródek | performans partycypacyjny, 2025
Zbyt często historie opowiadamy z perspektywy globalnej i bezosobowej. Wróćmy do opowieści lokalnej — do początku, do człowieka, do siebie.
W tym krótkim obrazku dokumentalnym nakręciłem performans Anny Gądek, dla której kontekstem tego działania jest żydowska ferma rolnicza, która działała na Grochowie od 1919 do 1942 roku. Było to miejsce testowania i wdrażania nowych idei socjalistycznych, syjonistycznych czy związanych z rolami płciowymi. Z jednej strony miejsce to funkcjonowało pod presją trudności finansowych i rosnącego antysemityzmu. Z drugiej — udawało się współpracować na kolektywnych zasadach i stale marzyć o bezpiecznym miejscu. Zagłębiając się w historie tego kibucu można odkryć wiele przykładów udanej współpracy i powodów do radości. Szybko dociera się także do cieni — tego, że historyczne zależności mają znaczenie także współcześnie.
Antidotum, portret dokumentalny prof. Jacka Jemielitego, 2020
Ten krótki obrazek dokumentalny pod pretekstem opisu metody opracowywania szczepionek mRNA - nowoczesnego sposobu na walkę z rakiem czy z Covidem - przedstawia postać prof. Jacka Jemielitego. Pracuje on wraz ze studentami w Centrum Nowych Technologii Uniwersytetu Warszawskiego.
Czy praca naukowa jest tylko beznamiętną pracą czy mogą stać za nią głębsze i emocjonalne pobudki?
Praskie spotkania - Iwona Teodorczuk-Możdżyńska
i Jarek Lustych, 2018
Spacerując po warszawskiej Pradze spotykamy wyjątkowych ludzi, którzy o tutejszości, praskości, więziach i przestrzeni opowiadają poprzez działania artystyczne. Dzięki nim spacer w głąb dzielnicy może okazać się także spacerem w głąb siebie. Zapraszamy Was do wyjątkowych pracowni artystycznych Iwony Teodorczuk-Możdżyńskiej i Jarka Lustycha - artystów sztuk wizualnych, dla których miejsce pracy twórczej stało się częścią ich tożsamości. Malarka i performerka zaprasza nas do Przestrzeni Wieloplastycznej.
Wraz z artystą poruszającym się w nurcie site-specific spróbujemy zobaczyć, usłyszeć i zrozumieć Wisłę na nowo. Prowadząc nas przez dziki brzeg rzeki Jarek Lustych opowiada historię o przemijaniu, uważności i o tym, co pozostaje po jego działaniach.
Film zrealizowany wspólnie z Kasią Szumlas
Ostatni dzień, 2015
Opieka nad bliskimi, szczególnie nad rodzicami, którzy zapadli na chorobę alzheimera jest bardzo dużym wyzwaniem.
Bardzo dużo opiekunów z powodu ciężaru i wysiłku emocjonalnego, który się z tym wiąże cierpi na depresję.
W "Ostatnim dniu" zająłem się tym tematem. Film opowiada o córce, która podejmuje trudną decyzję dotycząca własnej mamy. Co można zrobić w sytuacji, kiedy nie daje się rady z opieką.
Film powstał w ramach kursu dokumentalnego w Szkole Wajdy.
Grzegorz / Droga Grzesia - dokument
o bezdomnym filozofie, Grzegorzu Laskowskim
Mój pierwszy film dokumentalny. Mimo, że wiele rzeczy mógłbym zrobić w nim lepiej, bardzo lubię ten materiał, szczególnie, że Grzegorz był wyjątkowym człowiekiem.
Jako bezdomny szukał sposobu jak wyjść z kryzysu bezdomności, jednocześnie szukając sposobu na zmianę świata tak, żeby bezdomności i cierpienia w nim nie było - dlatego napisał "Konstytucję mieszkańców planety ziemia".
Kilka lat po tym, jak skończyłem ten dokument, Grzegorz popełnił samobójstwo. Chcę kiedyś wrócić do tego tematu, czyniąc zmarłego już Grzegorza przewodnikiem po życiu, umieraniu i śmierci osób w kryzysie bezdomności.
